Huishouding

01-10-2013 18:08

Vanmorgen opende ik het deurtje van de wasmachine en sorteerde ik geduldig de was eruit. "Verdorie!" floepte uit mijn mond. " Ik mis een sok! " Ik wist zeker dat ik een even aantal sokken in de overvolle machine had gestouwd. Het overkomt me vrijwel iedere wasbeurt dat er een sok minder uit de machine komt dan erin was gegaan. Hoe het komt is me een raadsel. Eerst voel ik altijd aan de centrifugebodem. Ook
deze keer vond ik er weer een vastgeplakte sok. Voor mekaar, zou je denken. Nou, mooi niet! Niet één maar twee sokken plukte ik uit de machine waardoor het eindresultaat een oneven aantal bleef.

Niets aan de hand, zou je denken maar de volgende draaibeurt mis je weer een sok en lost het probleem zich vanzelf op. Maar wat nou als ik nu een rode sok mis en de volgende draai-editie een zwarte? Ik vertik het namelijk om met twee verschillend gekleurde sokken rond te lopen. Ik ben malle Eppie niet! Twee rechtersokken of linkersokken van dezelfde kleur, oké... maar niet twee verschillend gekleurde sokken. Dan ga ik nog liever naar een boerenfestival in Wilnis ofzo. Het vreemdste aan het sokkenmysterie is dat ze ook nooit meer opduiken. Wel merk ik dat mijn wasmachine in de loop der jaren stroever draait. Maar hoe komen de sokken dan achter de centrifuge terecht? Ik heb nog nooit een gat ontdekt in de centrifuge. Raar!

Nadat ik de was had opgehangen, ontruimde ik de vaatwasser. Ik wist zeker dat hij deze morgen gespoeld had. Ik had hem nota bene zelf aangezet. Het resultaat viel niet mee. Jusresten waren vastgekoekt in de koffiekopjes en ook in de theeglazen bespeurde ik kleine Pizza Quattro Stagioni restjes. De hoop dat de vis uit zichzelf wel in het hete water wegzwom bleek ijdel. Tja, die vis was natuurlijk ook al een poosje geleden overleden. Aan voorspoelen doe ik nooit. Ik vind het zonde van de tijd. Zo'n machine moet gewoon zijn werk doen.
Mopperend deed ik een schortje voor terwijl de kraan een teiltje vulde. Met een traditioneel afwasborsteltje corrigeerde ik het laatste vuil waardoor het bestek, de glazen, kopjes, borden en pannen toch weer blinkend in de kast geplaatst konden worden.

Mijn stofzuiger hoestte meer stof uit dan het opzoog. Hoogtijd de volle stofzak te vervangen door een lege. Ik drukte op de knop van het apparaat waarmee ik toegang kreeg tot de zak. Direct na het openen vloog een stofwolk , waar Eyjafjallajökull  jaloers op zou zijn,
door de woonkamer. Nadat ik weer tot adem was gekomen en mijn oriëntatie had hervonden in de stofravage, trok ik met driftig rukje de zak uit de machine. Dit ging veel te ongecontroleerd waardoor het openscheurde en een berg troep op het laminaat het resultaat was.

Verbouwereerd keek ik naar het zooitje. Ik beheerste mij en schopte voor de verandering eens een keer niet de stofzuiger door de huiskamer. Na even in het stof gegrabbeld te hebben, meende ik een stukje sok te herkennen. Ik herkende wel meer maar dat
kan ik beter niet opschrijven. Met een stoffer en blik veegde ik het stof op en deponeerde het in de vuilnisbak. Hierdoor ontstond helaas ook weer een nieuwe stofwolk. De drogende was die drie meter verderop hing, leed er zwaar onder en kon eigenlijk weer linea recta de machine in.


   

—————

Terug